Ψυχή βαθιά

Μιλάμε για τη συζητημένη ταινία που προβλήθηκε προσφάτως στους κινηματογράφους (προβάλλεται ακόμα).

Μου άρεσε.

Η ταινία δεν είναι ιστορικό ντοκιμαντέρ.
Δεν απαιτεί κάποιος να δει όλες τις συνιστώσες του ζητήματος.
Άκουσα από αρκετούς να λένε για τις ελλείψεις της ταινίας σε ό,τι αφορά τον ρόλο των Εγγλέζων στο θέμα του εμφυλίου, τη θέση του Στάλιν, των Αλβανών, των Βουλγάρων κ.λ.π.

Σίγουρα αν θέλει κάποιος να καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα θα πρέπει να μελετήσει τις αποφάσεις των μεγάλων αρχηγών που συμμετείχαν στο όλο δράμα.
Με βάση τέτοιες αναλύσεις βρέθηκαν αρκετοί που ισχυρίστηκαν ότι εκείνος ο πόλεμος, ο λεγόμενος τρίτος γύρος δεν θα έπρεπε να έχει την ονομασία "εμφύλιος".
Δεν προτίθεμαι να καταπιαστώ με επιχειρήματα των μεν και των δε σ' αυτό το post.


Όποιες κι αν ήταν οι εκατέρωθεν προδοσίες, επιθέσεις, αδικίες που η καθεμιά υποστηρίζεται από μια σειρά συγκρουμόμενων επιχειρημάτων από τις δύο πλευρές το τελικό αποτέλεσμα ήταν ένα. Ομοεθνείς, εξ' αίματος συγγενείς, φίλοι βρέθηκαν μέτοχοι σε μια ανθρωποθυσία στον βωμό της εξουσίας. Κορακιασμένοι απ'τη δίψα της εξουσίας ο ένας γινόταν το κοράκι για το πτώμα του άλλου.



Αυτή τη συνιστώσα του όλου ζητήματος παρουσιάζει η συγκεκριμένη ταινία, η οποία φυσικά δεν μπορεί να παρουσιάσει τα πάντα. Όμως αυτή η συνιστώσα είναι εκείνη που πάντα θα θέτει την ονομασία "εμφύλιος".


Στον βαθμό που καταπιάστηκα να μελετήσω τη δεκαετία του 40 στην Ελλάδα, όσο περισσότερο προχωρούσα τόσο περισσότερο κάποιες θέσεις γινόταν μέσα μου όλο και πιο ξεκάθαρες.
Δεν δέχομαι διαχωρισμό του τύπου "καλοί-κακοί".
Δεν δέχομαι να ξεκινώ την ιστορία από συγκεκριμένες ημερομηνίες που οδηγούν σε σε κάποια συμπεράσματα όταν λαμβάνοντας υπ' όψιν μου το τι προηγήθηκε καταλήγω αλλού.
Ως παρομοίωση του δράματος επιμένω να χρησιμοποιώ την παρακάτω:
Ένα παιδί στον ΔΣΕ, ένα παιδί στον Εθνικό Στρατό και μια μάνα.
Το πρώτο εκπροσωπεί την αριστερά, το δεύτερο τη δεξιά.
Η μάνα (και μόνον αυτή) εκπροσωπεί την Ελλάδα.




Απόσταγμα από την ταινία κατ' αποδοχή των περισσοτέρων νομίζω ότι είναι η ακόλουθη φράση με τη φωνή του Θανάση Βέγγου:
"Δεν είναι πόλεμος τούτο που μας βρήκε κύριε ταξίαρχε. Ντροπή είναι... Ελληνες να τουφεκάνε Ελληνες."

Περί βλακείας

Πολλές φορές θεωρούμε τον βλάκα ως άτομο αξιοθρήνητο, που θα πρέπει να τυγχάνει του ελέους και της προσφοράς μας.
Το ζήτημα είναι ο σωστός ορισμός του βλακός προκειμένου να καταλήξουμε σε συμπεράσματα άξια να συζητηθούν. Αρκετές είναι οι φορές που ονομάζουμε βλάκα κάποιον που δεν συμπορεύεται με τις πεποιθήσεις μας. Άλλες φορές ονομάζουμε βλάκα κάποιον που δεν κατανοεί τα λεγόμενά μας, αφήνοντας κατά μέρος την πιθανότητα να είμαστε εμείς οι ίδιοι που δεν εκφραζόμαστε σωστά.

Μια προσπάθεια για μια προσέγγιση με αυστηρά και σαφή κατά το δυνατόν κριτήρια για την ανθρώπινη βλακεία κάνει ο C.M. Cipolla στο έργο του με τίτλο "Δοκίμιο Περί Ανθρώπινης Βλακείας" που εκδόθηκε το 1988.

Ο συγγραφέας χωρίζει τους ανθρώπους σε τέσσερις κατηγορίες με βάση τα αποτελέσματα της ενέργειας του ενός προς τον άλλο.
Έτσι κατατάσσει στην κατηγορία των έξυπνων ανθρώπων εκείνον που όταν ενεργεί ωφελεί τον εαυτό του και τους άλλους.
Εκείνος που με την ενέργειά του ωφελεί τον εαυτό του βλάπτοντας τους άλλους κατατάσσεται στους κακοποιούς.
Αυτός που ενεργώντας ωφελεί τον άλλον βλάπτοντας τον εαυτό του είναι ο αμόρφωτος.
Τέλος, ηλίθιος είναι κάποιος που βλάπτει τόσο τον εαυτό του όσο και τους άλλους.

Οι τέσσερις νόμοι της ανθρώπινης βλακείας είναι οι παρακάτω:
1. Πάντα και αναπόφευκτα ο καθένας από μας υποτιμά τον αριθμό των ηλιθίων ατόμων που κυκλοφορούν.
2. Η πιθανότητα να είναι ένα συγκεκριμένο πρόσωπο ηλίθιο είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό του ίδιου προσώπου.
3. Ένα ηλίθιο άτομο είναι ένα πρόσωπο που προκαλεί ζημιά σε ένα άλλο πρόσωπο ή ομάδα προσώπων χωρίς ταυτόχρονα να εξασφαλίζει κάποιο πλεονέκτημα για το ίδιο. Πολλές φορές, μάλιστα, το ίδιο υφίσταται μιαν απώλεια.
4. Τα μη ηλίθια άτομα υποτιμούν πάντα τη βλαπτική ενέργεια των ηλίθιων ατόμων. Ιδίως οι μη ηλίθιοι ξεχνούν διαρκώς ότι σε οποιαδήποτε στιγμή και τόπο και σε οποιαδήποτε περίσταση η συναναστροφή και/ή ο συγχρωτισμός με ηλίθια άτομα αποδεικνύεται ασφαλώς ένα σοβαρότατο σφάλμα.

Στο τέλος του βιβλίου, ο συγγραφέας θεωρεί τον ηλίθιο ως τον πλέον επικίνδυνο άνθρωπο για την κοινωνία. Ο ηλίθιος είναι πιο επικίνδυνος από τον κακοποιό.
Γράφει:
"Ένας τέλειος κακοποιός, μετά την πράξη του, θα έχει ένα 'επιπλέον' που θα ισοδυναμεί ακριβώς με το 'μείον' που θα έχει προκαλέσει σε ένα άλλο άτομο. Για την κοινωνία στο σύνολό της η κατάσταση δεν θα έχει βελτιωθεί ούτε θα έχει χειροτερεύσει. Αν όλα τα μέλη μιας κοινωνίας ήταν τέλειοι κακοποιοί, η κοινωνία θα παρέμενε σε στάσιμη κατάσταση, και δεν θα υπήρχαν μεγάλες καταστροφές. Όλα θα περιορίζονταν σε μαζικές μετατοπίσεις πλούτου κι ευημερίας προς όφελος αυτών που πραγματοποιούν τη συγκεκριμένη πράξη."

Ο ηλίθιος όμως βλάπτει τους άλλους χωρίς ο ίδιος να ωφελείται.

Γράφει αλλού:
"Με το χαμόγελο στα χείλη, σαν να κάνει το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, ο βλάκας θα εμφανιστεί ξαφνικά για να καταστρέψει τα σχέδιά σου, να σου χαλάσει την ησυχία σου, να σου περιπλέξει τη ζωή και τη δουλειά, να σε κάνει να χάσεις χρήμα, χρόνο, καλή διάθεση, όρεξη, παραγωγικότητα - κι όλα αυτά χωρίς κακία, χωρίς τύψη και χωρίς λόγο. Βλακωδώς."
Στην ελληνική το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.

Παλαιότερα, το 1941, δημοσιεύτηκε στην "Εφημερίδα των Ελλήνων Νομικών" το πόνημα του Ευάγγελου Λεμπέση με τίτλο "Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω".
Ήδη από τον τίτλο και μόνο καταλαβαίνουμε ότι κατά τις θέσεις αυτού του συγγραφέα οι βλάκες δεν είναι αξιοθρήνητοι.

Αναφέρει κάπου:
"Η έμφυτη τάση του βλάκα, η οποία πολύ συχνά φτάνει σε αληθινή μανία, ν' ανήκει σε ισχυρές και όσο γίνεται περισσότερες πάσης φύσεως οργανώσεις εξηγείται, πρώτο από την ευκολία της αγελοποίησης, στην οποία μόνιμα υπόκειται, λόγω έλλειψης ατομικότητας (από δω και το μίσος εναντίον του ατόμου και του ατομικισμού) και δεύτερο από τον ατομικό ζωώδη πανικό, από τον οποίο μόνιμα κατατρύχεται, λόγω του δικαιολογημένου φόβου μήπως μπει μέσα σε οποιουδήποτε είδους προλεταριάτο."

Ο βλάξ σύμφωνα και μ' αυτόν τον συγγραφέα διαθέτει δύναμη.
Γράφει:
"Γιατί, αλίμονο! κανείς ευφυής έως τώρα δεν μπόρεσε να πείσει βλάκα και καμιά συνεννόηση δεν πέτυχε ποτέ μεταξύ ετερογενών εγκεφάλων. 'Δύο κεφάλια για να συνεννοηθούν πρέπει να είναι ή εξίσου άδεια ή εξίσου γεμάτα', είπε κάποτε επιγραμματικότατα ο πρύτανης της ελληνικής δημοσιογραφίας, διευθυντής της 'Νέας Ημέρας'" (η αναφορά γίνεται για τον Ι.Λ. Χαλκοκονδύλη).

Σε άλλο σημείο φαίνεται και πάλι ότι ο βλαξ δεν είναι κατ' ανάγκη αδύναμος.

"Ο ευφυής άνθρωπος κι όταν ακόμα δεν δει τους υπολογισμούς του να αποτυχαίνουν στην πράξη (όπως π.χ., όταν ανακαλύψει λογικό σφάλμα) ιδιαίτερα μάλιστα όταν συμβεί αυτό, θα στηριχτεί σε άλλους ορθότερους υπολογισμούς ή θα πειστεί να παραιτηθεί από την προσπάθειά του. Ο βλάκας, όμως, άτρωτος απέναντι σε κάθε συμπέρασμα και ανίκανος να διδαχθεί από οποιεσδήποτε αποτυχίες του, θα επιμείνει και, επειδή μόνο μια φορά θα συντρέξουν τυχαία οι εξωτερικοί αστάθμητοι παράγοντες, ή επειδή φυσιολογικά θα πέσει σε ψυχική ή υλική πια κούραση, ο στόχος του θα επιτύχει."
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σπηλιώτη.

Δύο σκέψεις θα κάνω για το τέλος.

Κατ' αρχάς με προβληματίζει, με βάση την κατάταξη των ανθρώπων που δίνει ο Cipolla, η θέση της θυσίας και του ηρωισμού. Σύμφωνα με τα γραφόμενα, αυτός που βλάπτει τον εαυτό του και ωφελεί τους άλλους είναι αμόρφωτος. Δυσκολεύομαι να το δεχτώ για την περίπτωση της εκούσιας θυσίας. Ίσως απαιτούνται σαφέστεροι ορισμοί σ' αυτό το σημείο.

Κατόπιν, τίθεται το αδιέξοδο του αυτοπροσδιορισμού. Με δεδομένο ότι ο βλάξ δεν έχει επίγνωση της βλακείας του και μπορεί να χαρακτηρίζει τον εαυτό του έξυπνο, τότε κατ' αντίστροφη φορά το να αυτοπροσδιοριστώ ως έξυπνος μπορεί να κρύβει την υποβόσκουσα και αθέατη σε μένα βλακεία μου.

Μεγάλο το post σήμερα.
Μεγάλο και το θέμα.

Πράσινοι και Πράσινοι (ο αντίλογος)

Σκέφτομαι να κάνω έναν αντίλογο στο προηγούμενο post που ανέβασα.

Σίγουρα η δράση είναι το ζητούμενο κι όχι οι υποσχέσεις, οι διακυρήξεις και η άκαρπη αντιπολίτευση.
Το θέμα είναι η συνύπαρξη της δράσης με τη διατήρηση της ταυτότητας.
Η ενσωμάτωση σε μια ομάδα εξουσίας, σίγουρα ισχυρότερη από αυτήν που ανήκεις, θα μπορούσε να εγκυμονεί τον κίνδυνο της αλλοτροίωσης και της υποχρεωτικής συμμόρφωσης σε αξιώσεις του ισχυρού ακόμα και σε θέματα που υπό άλλες συνθήκες θα σε έβρισκαν αντίθετο.
Δεν είμαι σε θέση να εμπλακώ σε πρακτικές λεπτομέρειες, αλλά όσες κι αν γνωρίζουμε για ένα ζήτημα πάντα κάτι ξεφεύγει. Μερικές φορές μια θεωρητική ατένιση των πραγμάτων μπορεί να είναι ωφέλιμη.

Η πλάστιγγα έχει από τη μια τη δυνατότητα ανάπτυξης δράσης και από την άλλη τη διατήρηση μιας ολοκληρωμένης, αδιάσπαστης θέσης για τα πράγματα.

Μην ξεχνάμε ότι ακόμα και η λευκή ψήφος είναι ψήφος.

Τέλος πάντων, μου αρέσει να κάνω αντίλογο στον εαυτό μου.

Αυτά και πάμε για επόμενο post.

Πράσινοι και Πράσινοι

Οι Οικολόγοι Πράσινοι αρνούνται, ευχαριστώντας βεβαίως, την πρόταση από το πράσινο ΠΑΣΟΚ για ανάληψη θέσης και φυσικά ευθύνης στο υπουργείο περιβάλλοντος.

Φαίνεται ότι το πολύ πράσινο δεν φέρνει πάντοτε το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Μερικές απορίες πάνω στην απάντηση των πράσινων στους πράσινους:

Είπαν οι Οικολόγοι:
"Η συμμετοχή σε κυβερνητικές θέσεις δεν αποτελεί αυτοσκοπό για μας."
Ερώτηση: η συμμετοχή στις εκλογές για την είσοδο στη βουλή σημαίνει ή δεν σημαίνει την πρόθεση για συμμετοχή στην εξουσία; Δεν υπάρχει αντίφαση;

Είπαν επίσης:
"Οι Οικολόγοι Πράσινοι έχουν δηλώσει επανειλημμένα εδώ και πολύ καιρό ότι είναι ανοιχτοί σε έναν προγραμματικό διάλογο ακριβώς γιατί διαθέτουν μια κουλτούρα συνεργασιών."
Ερώτηση: για τι είδους συνεργασίες μιλάμε; Ένας τύπος συνεργασίας με ενυπόγραφη συμμετοχή στην ευθύνη λήψης αποφάσεων δεν συμπεριλαμβάνεται σ' αυτή την κουλτούρα συνεργασιών;

Τέλος είπαν:
Αν ο εκλογικός νόμος ήταν δίκαιος, οι Οικολόγοι Πράσινοι θα είχαμε σήμερα 7 βουλευτές.
Ερώτηση: δεν γίνεται ακόμη πιο εμφανής η διάθεση για συμμετοχή στην εξουσία μ' αυτή τη δήλωση;

Θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί πλαγίως και να διατυπώσει την πρόταση σύμφωνα με την οποία ο νέος πρωθυπουργός θεωρούσε βέβαιη την άρνηση των Οικολόγων κι έτσι εκ του ασφαλούς έδειξε ένα πρόσωπο υπέρβασης. Ακόμη κι αν αυτή η ακραία και πλάγια όπως είπαμε σκέψη θα μπορούσε να ευσταθεί, τα ερωτήματα παραμένουν προς τους αρνητές.

Εν κατακλείδι: Think Globally, Act Locally, όπως ειπώθηκε στη Στοκχόλμη το 1972, με την εδραίωση της πολιτικής διάστασης της οικολογίας.

Δύο άνθρωποι

Η ενσωμάτωση σε μια ομάδα, τις αποφάσεις της οποίας θα πρέπει ο ενταγμένος να θεωρεί πάντα δικές του ήταν κάτι που ποτέ δεν βρήκε απήχηση σε μένα. Μου ήταν τελείως αδιανόητο να χρειάζεται να προσποιούμαι ότι η κάθε απόφαση της ομάδας εκπροσωπεί εμένα και την εκπροσωπώ με τη σειρά μου.
Έτσι δεν μπόρεσα ποτέ μου να πω ότι ανήκω ολοκληρωτικά σε κάποιο πολιτικό κόμμα. Πολλές φορές ήρθα σε διαφωνία με άτομα της μιας πολιτικής ομάδας επειδή υποστήριξα απόψεις της αντίθετης, αλλά όχι όλες, που θα πει πως ούτε στην αντίθετη θα μπορούσα ν' ανήκω ολοκληρωτικά.
Άκουσα αρκετές φορές από ανθρώπους τη δυσκολία που είχαν προσπαθώντας να με εντάξουν κάπου. Η συνήθης απάντηση που έδινα ήταν "είναι ανάγκη να με εντάξεις κάπου;", αλλά ποτέ δεν ικανοποιούσε τον απέναντί μου που δεν μπορούσε να βλέπει ανθρώπους χωρίς πινακίδα.
Σε διάφορες συζητήσεις, όταν ερχόταν το θέμα των σπουδαίων ανθρώπων (όπως κι αν το εννοεί ο καθένας) όταν ακουγόταν η απάντησή μου για δύο ανθρώπους που πραγματικά τους θεωρώ από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες του εικοστού αιώνα αντίκρυζα αρκετά ερωτηματικά.

Λοιπόν, δεν υπάρχει καμία αντίφαση μέσα μου όταν λέω ότι πιστεύω πως δύο από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες του αιώνα που πέρασε ήταν ο Τσε Γκεβάρα κι ο Φώτης Κόντογλου.

Και οι δύο αγάπησαν κάτι από το οποίο δεν εξυπηρετήθηκαν.
Και οι δύο είχαν το ατόφιο στοιχείο μέσα τους.
Δεν υποκρίθηκαν και δεν γελάστηκαν από τις σειρήνες που στραγγαλίζουν την ανθρωπότητα από αιώνες και που είναι το χρυσάφι και οι τιμές.
Αυτό που υπηρέτησαν το αγάπησαν περισσότερο από τον εαυτό τους.
Είχαν πολλούς οπαδούς ανάξιούς τους.
Ο πλούτος, το βόλεμα, ο συμβιβασμός δεν γνώρισαν την πατημασιά τους.

Όμως ήταν μονάδες. Οι λαμπρές μονάδες ποτέ δεν άλλαξαν τον κόσμο. Το πλήθος είναι δυσκίνητο και το λαμπύρισμα των μονάδων ή δεν το βλέπει ή στραβώνεται απ' αυτό. Δεν φωτίζεται.
Αν στην υπόθεση του οντολογικού ζητήματος, της ζωής και του θανάτου είχε δίκιο ο Κόντογλου τότε κάπου συναντήθηκαν, κάπου που όλες οι ανθρώπινες αντιλήψεις και θεωρίες δεν έχουν πια καμιά σημασία και το μόνο που απομένει είναι ο τρόπος που κάποιος πίστεψε και έδρασε και πάνω απ' όλα αν αγάπησε κάτι που να τον υπερβαίνει.
Αυτή την υπέρβαση εγώ τη διακρίνω και στους δύο.

Μονεμβασιά

Επιτέλους την επισκεύθηκα



Διάλεξα ως τόπο διαμονής το ξενοδοχείο annema από όπου μπορούσα άνετα να πραγματοποιώ τις εξορμήσεις μου στα γύρω μέρη και κατά το ηλιοβασίλεμα να έχω θέα τον γνωστό βράχο της Μονεμβασιάς.





Στο σπίτι του Ρίτσου σκέφτηκα ακόμη μια φορά ότι η ομορφιά και η τέχνη θα επιβιώσουν της πολιτικής.



Κάτι από νησί. Ένα γαλάζιο σχεδόν κυκλαδίτικο. Το χερσαίο πράσινο. Η απαράμιλλη πέτρα.






Μιστράς. Οι αιώνες στη μνήμη της πέτρας.

Αυτοπαραδοχή

Από τα δύσκολα πράγματα είναι και η αυτοπαραδοχή.
Αναφερόμαστε, βεβαίως, στην αυτοπαραδοχή των αρνητικών στοιχείων της όλης στάσης ζωής και νοοτροπίας που υιοθετούμε.
Αν και η σωστή εκτίμηση των θετικών χαρακτηριστικών είναι κι αυτή δύσκολη, κυρίως σε ό,τι αφορά την ποσοτική αποτίμηση αυτών, η εντόπιση του κακού μέσα μας είναι αυτή που προσπερνιέται.

Όχι η απλή συγκατάβαση σε χαρακτηρισμούς που προέρχονται από άλλους, μια συγκατάβαση που πολλές φορές περιέχει το κρυφό μήνυμα "συμφωνώ για να σταματήσει η συζήτηση", αλλά μια βαθειά επώδυνη διαδικασία η οποία αποκαλύπτει και κατόπιν αρχίζει ο δρόμος της αλλαγής.

Κάθε νέο, κάθε βελτίωση προκύπτει από επώδυνη διαδικασία.
Η σταύρωση προηγείται της ανάστασης. Το διδαχθήκαμε εδώ και αιώνες.
Είναι ακριβώς η αποφυγή του πόνου που μας αφήνει στη στάσιμη κατάσταση, η οποία περιμένει τη στιγμή του θάρρους μιας βαθιάς αυτοπαραδοχής και της επερχόμενης λυτρωτικής αλλαγής.

Ένας αλκοολικός σπανίως χαρακτηρίζει τον εαυτό του ως αλκοολικό. Το λέει, ίσως, φωναχτά, αλλά για να σταματήσουν οι άλλοι να του το λένε. Μέσα του ή μπροστά στον καθρέφτη ονομάζει τον εαυτό του βασανισμένο, άτυχο, αδικημένο, θύμα της ζωής και άλλα τέτοια.

Μια τέτοια στάση είναι κάτι που δεν περιορίζεται στην ομάδα των αλκοολικών. Αφορά τους πάντες.
Είναι όμως, πολλές φορές, προτιμητέο για κάποιον να δεχθεί τον χαρακτηρισμό "άρρωστος", παρά να δεχθεί πως ό,τι του συνέβη έγινε με την ελεύθερη θέλησή του.

Οδήγηση

Σε πολλά blogs έγινε η παρακάτω ανάρτηση.

Απλώς καταθέτω κι εγώ τη δική μου. Είναι καλό να ακούγεται και να ξανακούγεται.



Από την ομιλία του Ιαβέρη στη Ερμούπολη σε ένα άδειο (αδιάφορο) ακροατήριο:

1) Ξέρετε με πόσα χιλιόμετρα έπεσε πάνω στην κολώνα της μπασκέτας ο μπασκετμπολίστας Μπόμπαν Γιάνκοβιτς; Ε; Με τέσσερα (4) χιλιόμετρα την ώρα. Και έμεινε ανάπηρος, παραπληγικός. Οταν λοιπόν το παιδί σας στέκεται λυμένο και όρθιο ανάμεσα στα δύο μπροστινά καθίσματα και φρενάρετε ή τρακάρετε με περισσότερα από 4 χ.α.ω., ξέρετε τί είναι πιθανό να γίνει; Και πόσο συχνά πάτε με 4 χ.α.ω.; Και πόσο συχνά ο απέναντί σας πάει επίσης με 4 χ.α.ω.;

2) Οταν ένα ΙΧ κινείται με 50 χ.α.ω. και τρακάρει σε σταθερό σημείο (κολώνα) ξέρετε με πόση δύναμη θα σκάσει ο επιβάτης που δε φοράει ζώνη στο ταμπλώ; Με δύναμη 3 τόνων. Μπορείτε εσείς να σηκώσετε 3 τόνους; Ο Πύρρος Δήμας σηκώνει κάπου 240 κιλά ... Είμαστε λοιπόν τόσο ηλίθιοι; Ναι είμαστε. Αλλά αν ρωτήσεις γύρω σου, όλοι πιστεύουν ότι ξέρουν να "οδηγάνε". Ρε δεν πάμε στο διάολο, λέω εγώ .

3) Όταν οι πίσω επιβάτες δε φοράνε ζώνη ασφαλείας (αλήθεια πόσοι από τους πίσω επιβάτες φοράνε ζώνη; ξέρετε με πόση δύναμη θα σκάσουν πάνω στους μπροστινούς; Τα ίδια, με 3 τόνους. Ε, λοιπόν τι νόημα έχει να φοράει ο μπροστινός επιβάτης ζώνη ασφαλείας, άμα δε φοράει ο πίσω;

4) Οταν η μαμά κρατάει το αγγελούδι της στην αγκαλιά, καθισμένη στο μπροστινό κάθισμα, ξέρετε με πόση δύναμη θα το συνθλίψει πάνω στο ταμπλώ, αν γίνει ατύχημα με μόλις 50 χ.α.ω.; Ε,
τώρα πια ξέρετε. Με 3 τόνους. Θα βάζατε το παιδί σας να το συνθλίψει ένα φορτηγό 3 τόνων; Οχι; Ε, γιατί το κρατάτε στην αγκαλιά; Και μή μου πείτε ότι θα το συγκρατήσετε...

5) Λέει ο Ελληνας που τα ξέρει... όλα: "Αμα δε φοράω κράνος, βλέπω καλύτερα και στο κάτω κάτω μόνο τον εαυτό μου βλάπτω". Αλήθεια; Κλαμένος και μυξωμένος, πέρα από αηδία είσαι και σκέτη τύφλα. Την τύφλα σου δε βλέπεις. Αλλά ας το δούμε και αλλιώς. Αν πηγαίνεις με 80 χ.α.ω και φας τη μέλισσα στη μούρη, δεν είναι πιθανό να προκαλέσεις ατύχημα; Και ποιος θα φταίει τότε; Βλέπεις λοιπόν που το κράνος δεν είναι μόνο "δική σου υπόθεση";

6) Εχετε δει κάποιους πιτσιρικάδες με φτιαγμένα παπιά που έχουν (για μόδα; Δεν ξέρω) ημιφορεμένο το κράνος, δηλ. το ακουμπάνε μέχρι το μέτωπο, κάπως σαν την περικεφαλαία του Περικλή; Θα το έχετε δει, δε μπορεί. Το ξέρετε ότι είναι χειρότερο από το να μη φοράνε καθόλου κράνος; Κι αυτό γιατί το ακουμπισμένο σαν περικεφαλαία κράνος σε πιθανή πτώση μπορεί να τραυματίσει τον αυχένα και να είναι αυτό η αιτία που θα αφήσει τον αναβάτη ανάπηρο. Το ίδιο ισχύει και για αυτόν που φοράει μεν το κράνος του αλλά το έχει λυμένο. Αμα είσαι λοιπόν τόσο ανόητος και έχεις το κράνος για περικεφαλαία ή το έχεις λυμένο, καλύτερα χωρίς κράνος, τόνισε ο Ιαβέρης.

7) Ξέρετε ότι πολλοί γονείς προσπαθούν οι ίδιοι (εν αγνοία τους βέβαια) να στείλουν τα παιδιά τους στον τάφο; Δείτε πώς. Πραγματικό γεγονός σε ελληνικό νησί. Ο γιός συλλαμβάνεται μέσα στη νύχτα με μοτοσυκλέτα μεγάλου κυβισμού, χωρίς κράνος και χωρίς δίπλωμα από την αστυνομία. Οι αστυνομικοί παίρνουν μέσα στη νύχτα τηλέφωνο στο σπίτι του νεαρού και ειδοποιούν τους γονείς του. Το επόμενο πρωί πέφτουν από τον πατέρα τηλεφωνιές σε "παράγοντες" του τόπου και η κλήση σβήνεται και το θέμα είναι "λήξαν". Είναι όμως; Σε λίγο καιρό ο νεαρός
σκοτώνεται με τη μηχανή χωρίς να φοράει κράνος. Τί έκανε ο πατέρας; Εδωσε το χείριστο παράδειγμα στο γιό του. Με τη στάση του τού είπε: "Δεν είναι κακό να οδηγούμε ενάντια στον ΚΟΚ, αρκεί να είμαστε σε θέση να μην τρώμε πρόστιμο και ποινές". Οταν ο πατέρας επιδεικνύει τη ... δύναμή του σβήνοντας την κλήση του γιού που οδηγεί χωρίς δίπλωμα, του "δείχνει" με ποιόν
τρόπο πρέπει να πορεύεται στη ζωή. Γλύφοντας, παρακαλώντας και κοροϊδεύοντας τον ίδιο σου τον εαυτό και τους άλλους. Η παιδεία, επέμεινε ο Ιαβέρης, αποκτάται μέσα από το σπίτι. Το παράδειγματων γονιών είναι το πιο ισχυρό παράδειγμα. Αλλά οι περισσότεροι γονείς είναι οι ίδιοι κάκιστα παραδείγματα.

8) Τί είναι για την ελληνική πολιτεία πιο κακό; Το να αποπειραθείς να κλέψεις λεφτά από μία τράπεζα ή το να αποπειραθείς να δολοφονήσεις κάποιον; Ε, λοιπόν πιο κακό είναι το πρώτο. Δείτε γιατί:

- Αμα σε πιάσουν να κλέβεις μια τράπεζα, θα πας κατηγορούμενος στα ποινικά δικαστήρια.

- Αμα περάσεις με κόκκινο (άρα στην ουσία άμα αποπειραθείς να σκοτώσεις κάποιον άλλο που περνάει με πράσινο) πληρώνεις πρόστιμο 700 ευρώ. Κι άμα "τα έχεις τα φράγκα" και πληρώσεις
μέσα σε 10 μέρες, σου κάνουν ΕΚΠΤΩΣΗ 50% και πληρώνεις 350 ευρώ. Αμα πας να κλέψεις λοιπόν, πας φυλακή. Αμα πας να σκοτώσεις, πληρώνεις και με έκπτωση. Μή γελάτε, εμάς αφορούν αυτά.

9) Αλλά η ελληνική πολιτεία έχει μακρά θητεία στην υποκρισία. Τη μέρα που ψηφιζόταν ο νέος ΚΟΚ, ένα κανάλι την είχε στήσει στην είσοδο του γκαράζ της Βουλής. Σχεδόν κανένας βουλευτής δε φορούσε ζώνη.... Και πήγαιναν να ψηφίζουν για να πάει το πρόστιμο για τη ζώνη στα 350 ευρώ! Με έκπτωση 50%, αν πληρώσεις σε 10 μέρες, βεβαίως....

10) Να πάμε και στην Ελληνική Αστυνομία; Πόσες φορές έχετε δει αστυνομικό να φοράει ζώνη ασφαλείας στο περιπολικό; Μάλλον ποτέ ή σπάνια. Δηλ. αυτός που σου δίνει πρόστιμο για μη χρήση ζώνης είναι ο ίδιος παράνομος. Τί να λέμε τώρα;

11) Ας δούμε όμως και το θέμα της συνήθειας. Κάθε μέρα σκοτώνονται περίπου 3 άνθρωποι από τροχαίο. Πλήρης απάθεια. Το θεωρούμε σαν κάτι φυσικό. Οταν όμως σκοτώθηκαν 21 παιδιά
στα Τέμπη, όλοι μιλούσαν για "εθνική τραγωδία". Μα αφού σε 7 μέρες θα έχουμε πάλι συμπληρώσει άλλους 21 νεκρούς σε τροχαία! Κάθε εβδομάδα 21 άνθρωποι (νέοι ως επί το πλείστον) σκοτώνονται στους δρόμους. Αλλά είπαμε, το έχουμε ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ. Μόνο άμα είναι μαζεμένοι σε ένα τροχαίο 21 νεκροί ιδρώνει λίγο τ' αυτί μας. Αλλιώς, χεστήκαμε.

12) Αλλά ας το πάμε και παραπέρα. Πόσοι κάηκαν στις φωτιές της Πελοποννήσου το 2007; 80 άνθρωποι. Και πάλι ο κοιμισμένος στον καναπέ του Ελλην, ξύπνησε από το μόνιμο λήθαργό του και μίλησε για "εθνική τραγωδία". Οι 2.500 νεκροί κάθε χρόνο στα τροχαία τί είναι; Έχει διαφορά ένας άνθρωπος που καίγεται από έναν που σκοτώνεται σε τροχαίο; Για πείτε μου;

Και κλείνει την κουβέντα στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου της Ερμούπολης ο Ιαβέρης, ζητώντας να μή χειροκροτήσουμε (γιατί τα χάλια μας δε θέλουν και χειροκρότημα) και ανακοινώνοντάς μας ένα ουσιαστικό και βαρύ σα σίδερο "Καληνύχτα σας".

Το κακό

Η δύναμη του κακού βρίσκεται στην ευκολία του.

Δεν είναι παρά μια παιδική τσουλήθρα που οδηγεί πάντα προς τα κάτω.

Η παιδαριώδης συμπεριφορά σε έναν ενήλικο κάθε άλλο παρά χαριτωμένη είναι. Αποτελεί δράμα με τελικό στάδιο την ατομική και κοινωνική καταστροφή.

Η ευκολία έλκει. Είναι συνήθως προτιμητέα, αλλά οδηγεί στην πτώση.

Στις μέρες μας το έμβλημα του καθημερινού ανθρώπου είναι αυτό που λέμε "εύκολα και γρήγορα". Μετρήστε πόσες φορές ακούγεται από τις διαφημίσεις.
Ο σημερινός δυτικός άνθρωπος είναι κατάκοπος για το τίποτα. Η ευκολία είναι όχι απλώς λύση, αλλά και όραμα. Η κόπωση του χθες κι η αγωνία του αύριο είναι οι συμπληγάδες του σήμερα. Η απόγνωση δίνει χέρι απελπισίας στο εύκολο, που όμως είναι η προσωπίδα του κακού.
Η μασκοφορία της ευκολίας σε κόσμο διψασμένων για ευκολία κάνει την εξάπλωση του κακού, για την ώρα τουλάχιστον, σχεδόν απόλυτη.

Όταν σε τίποτα από τα γνωστά δεν διαφαίνεται λύση, τότε, όπως έχω ξαναγράψει, επαναλαμβάνω στον εαυτό μου "Έχε την ελπίδα σου σε ό,τι δεν γνωρίζεις".

Μακάρι.